209.

Masz prawo czuć się samotna i opuszczona.
Nawet teraz, nawet przytulona i zaopiekowana.
Tak, może się tak zdarzyć, że nie będziesz umiała przyjąć, że uczucia w Tobie, cały lęk i ból, podniosą się tak, tak Cię wypełnią, że zaleją całe teraz. Może się zdarzyć tak, że pustka i poczucie nieistnienia, i całe płynące z nich przerażenie staną się znowu teraz. Może tak być, że nawet utuloną zaleje Cię samotność, że pomimo mocnych ramion wokół poczujesz wokół siebie otchłań nieskończonej przestrzeni bez oparcia.
I może się zdarzyć tak, że nie będziesz chciała żyć, że będziesz płakać i tęsknić za nieistnieniem, że poczujesz, że lepiej umrzeć raz niż po kawałku, niż tak się strasznie bać.
To wszystko może się zdarzyć.
Ma prawo.
To nie jest dziwne, to nie choroba ani chorobliwe przewrażliwienie.
To Twoja prawdziwa historia. Twoja pamięć.
Trzeba dużo czasu. Nieskończenie dużo czasu na przytulenie nieskończonego lęku.